Şiir: Gün Göğe | Edanur Özdemir Yazdı…

0
209

GÜN GÖĞE

 

Gece gündüze sardığında,

Gün yandığında.

Göğe vurduğunda,

Göğe vurduğumda.

 

Sarardı yine ay,

Vurmuşluğun suçluluğunda, sarhoş oldu.

Sözün solduğu, güllerin kuruduğu,

Issız gecede gün doğdu.

 

Yorgunluğuma ver serzenişi,

Gecenin matemine kıl gözleri.

Olduğu yerde duran sözleri,

Kendi kendine sineye çekti.

 

Parça parça duran kimsesizi,

Dağlarca yıkan kimdi?

Yollar aşılıp gidilenlerle,

Sineye çekenler kimlerdendi?

 

Edanur Özdemir

[Eleştiri Haber, Şubat 2019]

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here