´´Hatırlanacak bir guluş´´

0
276

HATIRLANACAK BYR GÜLÜŞ

Charles Bukowski

süs balıdımız vardı, dönüp dönüp dururlardı kaba kumaşların yanında, masanın üzerindeki kasede pencereyi kapatıpher zaman gülerdi annem hepimizin mutlu olmasını isterdi,"mutlu ol Henry!"" derdi bana ve haklıydı: eder yapabiliyorsan mutlu olmak daha iyidir ama babam annemi ve beni haftada birkaç kere dövmeye devam etti 6 ayaklık küçük bedeninde kudururken çünkü içinden kendisine neyin saldırdıdını anlamıyordu annem, zavallı balık mutlu olmak isteyip haftada iki üç kez pataklandı, bana mutlu olmamı söylerdi: "Henry, gülümse! neden hiç gülmüyorsun?" sonra gülümserdi, nasıl oldudunu bana göstermek için ve gördüdüm en üzgün gülümsemeydi bu. bir gün süs balıdı öldü, beşi birden suyun üzerinde yüzdüler, bödürlerinin üzerinde, gözleri hâlâ açıktı, babam eve geldidinde hepsini kedilere attı mutfadın zeminine ve annem gülümserken bunları izledik.

(Edebiyat Ortamı, 20. Sayı)

a smile to remember we had goldfish and they circled around and around in the bowl on the table near the heavy drapes covering the picture window and my mother, always smiling, wanting us all to be happy, told me, "be happy Henry!" and she was right: it´s better to be happy if you can but my father continued to beat her and me several times a week while raging inside his 6-foot-two frame because he couldn´t understand what was attacking him from within. my mother, poor fish, wanting to be happy, beaten two or three times a week, telling me to be happy: "Henry, smile! why don´t you ever smile?" and then she would smile, to show me how, and it was the saddest smile I ever saw one day the goldfish died, all five of them, they floated on the water, on their sides, their eyes still open, and when my father got home he threw them to the cat there on the kitchen floor and we watched as my mother smiled

 

Çev: Mustafa Burak Sezer  

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here