Bir Şiir: “Baba” | Edanur Özdemir Yazdı

0
193

BABA

Bugün…

Bugün bir gün daha bitti baba.

Bugün yorucu günlerin bir tanesini daha arkada bıraktığımız gün.

 

Sahi baba…

Bazen oturup saatlerce konuşmama rağmen

bir kez bile susmamı istememen niyeydi hep,

yorgundun belki?

 

Gülümserdin…

Bak gülümserdin diyorum, tebessümünün yeri ayrı.

Bir bakışına, bin nakış işlerdi ya annem.

 

Çok güzel bakardın baba.

Ama hiçbir şeyi de belli etmezdin ya.

Belki doluydu senin bardağın ağzına kadar.

Belki de taşmıştı nehirlerin.

 

Sustun baba…

Sûkütun çok şey verdi değil mi ama?

 

Uzun uzadıya gider bu şiir…

Ama sen anlarsın baba.

 

Gözlerimiz dolsa, çok mutlu olsak mesela,

Takılıp kalırdık senin bakışların da.

 

Bazen yakalıyorum mesela.

Durup sessizce bakıyorsun uzun uzun.

 

Sonra ne varsa elinde dönüyorsun yine onu yapmaya.

 

Ben öğrendim ama,

Çabalayınca neler olur,

Yapmayınca neler kaybedilir.

Neler geçer gider,

Neler heves olur.

 

Senin sessizliğin ama konuşmuşluğun…

Her şeye yetti mi baba?

 

Sarıyorsun ya kollarını dört bir yandan.

Tutuyorsun ya her yandan.

Kaldırıyorsun ya düştüğüm zaman.

Vazgeçecek olsam hayalimden ille de vuruyorsun ya yazdıklarımdan.

Hatırlatıyorsun.

 

Bu şiir roman da olur baba…

Ama ben çok sözler tükettim sana,

Ne şiirler kırdım gülüşüne,

Ne virgüller attım bakışlarına…

 

Ben sana şair oldum babam.

Sen bana şiir oldun.

 

Sen bana kalem oldun.

Ben sana mürekkep oldum.

 

Ben sana cümle oldum.

Sen bana nokta oldun.

 

Ben sana…

Ben,

Sana,

Şair oldum babam.

 

Edanur Özdemir

{Eleştiri Haber, Mart 2019}

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here